ถั่วงอกที่ยืดตัวเข้าหาแสงเสมอ

ฉันนั่งรถไฟจากกรุงเทพฯ มุ่งหน้าสู่เชียงใหม่ แรกเริ่มออกเดินทาง ฉันหวังเพียงว่า จะได้ไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ใหม่ๆ พบผู้คนใหม่ๆ รับบรรยากาศและสิ่งใหม่ๆ เข้ามา แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับมา...มีค่ากว่านั้นมากมายนัก

เพราะฉันได้รู้ความจริงอะไรบางอย่าง...ความจริงที่เป็นความลับ ซึ่งถูกกลบเกลื่อน บิดเบือนมาแสนนาน

เขยิบเข้ามาใกล้ๆ สิ ฉันจะบอกเล่าความลับที่ฉันรู้มาให้เธอฟัง...

-3-

เมื่อตอนที่ยังเป็นเด็ก มีคนถามว่า โตขึ้นอยากเป็นอะไร คำตอบที่ไม่เคยหลุดออกมาจากปากเด็กๆ คือ ชาวนา ชาวสวน ชาวไร่ ทั้งๆ ที่คนเหล่านี้คือ คนส่วนใหญ่ของประเทศ คือคนที่สร้างอาหารหล่อเลี้ยงชีวิตให้ทุกคนในประเทศ ทั้งๆ ที่สิ่งเหล่านี้คือ วิถี และ ชีวิตของคนไทยมานาน และทุกคนย่อมมีความผูกพันกับชาวนา ชาวไร่ ชาวสวน ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

เพราะพวกเราถูกโกหกว่า สิ่งเหล่านี้คืออาชีพที่ทำแล้วไม่ก้าวหน้า มีแต่จมปลัก หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน อาชีพชาวนา = จน พวกเราต้องแสวงหาความเจริญก้าวหน้า ต้องมาเสี่ยงโชคในเมืองหลวง ทำงานวันละแปดชั่วโมง เพื่อแลกค่าแรง งานหนักเหนื่อยแค่ไหนก็ต้องทน เพราะเมืองหลวง = ความเจริญก้าวหน้า และเงิน = บันไดสู่ความสำเร็จ

สิ่งที่เราเรียนมา ไม่ได้ช่วยให้เราสามารถใช้ชีวิตได้ถูกต้องขึ้น ไม่ได้สอนเรื่องการใช้ชีวิต ดูแลตัวเองได้ และภูมิใจในตัวเอง แต่กลับสอนให้อ่อนแอลง ให้มีความรู้แคบลง...แคบลง... ใช้ชีวิตแคบลง มองอะไรคับแคบ

การเรียนไม่ใช่เรื่องที่ผิด ถ้าเราเรียนแล้วเราคิดเป็น เราเรียนเพื่อพัฒนากระบวนการคิด แต่ปัจจุบัน...อาจเป็นเพราะระบบที่ทำให้คนส่วนใหญ่เรียนเพื่อหวังปริญญาเพียงใบเดียว โดยไม่มีความคิด คิดไม่เป็น ทำอะไรก็ไม่เป็น คล้ายกับว่ามีมือที่มองไม่เห็นคอยชี้นิ้วให้ทุกคนมุ่งหน้าไปคว้าปริญญา และทุกคนก็มุ่งหน้าไปตามนั้นจริงๆ ทว่า...สิ่งที่ได้กลับเป็นเพียงกระดาษแค่แผ่นเดียว

เรียนจบ สมัครงาน เข้าทำงานบริษัท เริ่มงานแปดโมงเช้า เลิกงานสี่โมงเย็น รอรับเงินเดือนตอนสิ้นเดือน ใช้ชีวิตซ้ำซากจำเจ แปดชั่วโมงต่อวัน ห้าวันต่อสัปดาห์ ชีวิตมืดมน อับจนลงเรื่อยๆ ไม่เคยสงสัยเลยสักนิดว่า ทำไปทำไม ทำเพื่ออะไร ทั้งๆ ที่เราไม่ได้อะไรเลย ชีวิตแบบนี้ไม่เคยให้ความสุขใดๆ กับเราเลย นอกจากรอรับเงินเมื่อสิ้นเดือน

ทั้งๆ ที่ราคา ไม่ได้เท่ากับ คุณภาพ

            คุณรู้มั้ยว่า ผักที่เรากินนั้น มีต้นหน้าตาเป็นอย่างไร หรือคุณเคยเห็นแค่เพียงใบที่ถูกหั่นพร้อมรับประทานได้ทันที

            คุณเคยเปรียบเทียบมั้ยว่า ผักที่ปลูกด้วยธรรมชาติกับปลูกด้วยเทคโนโลยี ผักอะไรให้รสชาติอร่อยกว่ากัน

            ฉันว่า คนส่วนใหญ่คงไม่เคยหรอก เพราะเราผู้บริโภคไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ผัก ผลไม้ที่วางขายในซุปเปอร์มาร์เก็ตนั้น ผ่านการปลูก และเลี้ยงดูมาด้วยวิธีแบบไหน เพราะเราไม่เคยสนใจที่จะถาม ไม่เคยสงสัย เพราะผัก ผลไม้ที่แพงกว่า ย่อมหมายถึงคุณภาพที่ดีกว่า

            ทั้งๆ ที่ราคาที่สูงขึ้นนั้น มาจากค่ายาฆ่าแมลง ฆ่าหญ้า ปุ๋ย และฮอร์โมนเร่งการเจริญต่างๆ รวมทั้งอาจรวมไปถึงค่าวิจัยค้นคว้า ปรับปรุงสายพันธุ์พืชผักเหล่านี้ให้สามารถปลูกและควบคุมในแปลงขนาดใหญ่ได้ง่ายขึ้น เพื่อการค้า ราคาที่สูงขึ้น ไม่ได้บอกถึงคุณค่าที่เพิ่มขึ้น ไม่ได้ให้ประโยชน์ใดๆ แก่ผู้บริโภคเลย

            เพราะคุณค่าที่แท้จริงของพืชผัก จะแสดงออกมาทางรสชาติ

            ความจริงแล้ว มันแทบจะมีรสไม่แตกต่างกันเลย หรือไม่มีรสชาติเลยน่าจะถูกกว่า

            ทั้งๆ ที่ รสชาติ บ่งบอกถึงคุณค่าแท้ๆ

            ผักที่ไม่มีรสชาติ จึงเท่ากับ ผักที่ไม่มีคุณค่า

            น่าสงสารผักเหล่านี้ ที่อุตส่าห์เติบใหญ่ให้ผล ให้เมล็ดได้แท้ๆ แต่เมล็ดนั้นกลับขยายพันธุ์ต่อไปไม่ได้ เพราะผักเหล่านี้ถูกทำให้เป็นหมัน และเพราะผักเหล่านี้ถูกพัฒนาให้กลายเป็นพันธุ์ผสมที่ถึงแม้ว่า ตัวมันจะมีลักษณะเด่นจากผักสายพันธุ์ต่างๆ มาผสมกัน แต่ลูกหลานของมันกลับให้ลักษณะที่ผิดแผกแตกต่างไป และไม่สามารถให้ผลผลิตที่ดีได้ รวมทั้งไม่สามารถให้ผลตอบแทนที่ดีแก่เกษตรกรได้

            เพราะเมล็ดพันธุ์เหล่านั้นถูกปรับปรุงมาโดยบริษัทที่มุ่งแสวงหากำไร

            แรกเริ่มเดิมที...เรามีเมล็ดพันธุ์มากมายหลายชนิด หลายพันธุ์ หลายลักษณะ แต่ละพันธุ์จะทนทานต่อสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน บางพันธุ์ทนต่อโรค บ้างทนแมลง ทนแล้ง ทนน้ำท่วม และแต่ละพันธุ์ก็จะให้รสชาติที่แตกต่างกัน

            เมื่อเริ่มมีการปฏิวัติเขียว พลิกโฉมหน้าการทำเกษตร จากการปลูกเพื่อกินเพื่อดำรงชีวิต กลับกลายเป็นการปลูกเพื่อขาย เอาของดีขายให้คนอื่น ส่วนตนเองกินของที่ขายไม่ได้ ของไม่ดี เอาเงินที่ขายได้ไปซื้ออาหารอีกต่อหนึ่ง ทั้งๆ ที่เป็นผู้ผลิตเองอยู่แล้วแท้ๆ กลับต้องกลายเป็นผู้บริโภคด้วยระบบของเงินตรา

            แต่อาหารไม่ใช่สินค้า...อาหารคือขุมพลังของชีวิต

            ทว่า...เราเปรียบอาหารเป็นสินค้า จึงทำทุกอย่างเพื่อให้มีราคา ใส่ปุ๋ย เคลือบสาร ฉีดสาร เร่งการเติบโต ทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ โดยไม่ได้คิดเลยว่า สิ่งเหล่านั้นติดไปกับอาหารและเข้าสู่ร่างกายของคนที่กินเข้าไป

            อาหารจึงไม่ใช่ขุมพลังอีกต่อไป แต่กลายเป็นแหล่งสะสมของสารพิษ

            จึงเกิดการปรับปรุงพันธุ์ขึ้นโดยบริษัทเมล็ดพันธุ์ เพื่อทำการผูกขาดทางการตลาด และโหมทำโฆษณา เพื่อให้ผู้บริโภคหลงเข้าใจผิดว่า ลักษณะของพืชผักผลไม้ที่ดีนั้นต้องเป็นอย่างไร ต้องลูกสวย ใหญ่ สีสันสดใส ใบสวย ใหญ่ สีเขียวสด เมื่อทำให้ผู้บริโภคต้องการสิ่งเหล่านี้แล้ว ก็ปล่อยเมล็ดพันธุ์ให้เกษตรกร ซึ่งสำหรับเกษตรกรแล้ว ในเมื่อสิ่งเหล่านี้เป็นที่ต้องการ ขายได้ เขาก็ต้องปลูก เพื่อขาย หาเงินมาเลี้ยงตัว

            เมล็ดพันธุ์ที่ถูกปรับปรุงจึงค่อยๆ รุกคืบเข้ากลืนกินพื้นที่เพาะปลูกของเกษตรกร

            ข้าว...ปรับปรุงพันธุ์ ให้รวงมาก เมล็ดใหญ่ น้ำหนักดี

            มะเขือเทศ...ปรับปรุงพันธุ์ ให้ลูกใหญ่ ดก สีสดสวย เปลือกเหนียว

            แตงโม...ปรับปรุงพันธุ์            มะละกอ...ปรับปรุงพันธุ์

            เรื่อยไปจนถึง... ถั่วเหลือง...จีเอ็มโอ ตัดแต่งพันธุกรรม

            “ผลผลิตไม่ได้มาตรฐาน พวกเราพ่อค้าไม่ซื้อหรอก”

             ซื้อเมล็ดพันธุ์ใหม่สิ นี่ไง...เรามีเมล็ดพันธุ์ดีๆ มาซื้อสิ...เอาไปปลูกสิ

            จะได้ขายได้ไง จะได้เงินไว้กินไง...

            เอ้า...นี่... ปุ๋ย ใส่ให้ต้นกล้านะ ผักจะได้ต้นใหญ่ๆ ใบโตๆ งามๆ 

           นี่...ยาฆ่าแมลง ยาฆ่าหญ้า ฉีดพ่นให้ทั่วแปลงเลยนะ แมลงจะได้ไม่มากิน หญ้าจะได้ไม่ขึ้น ง่ายๆ ไม่ยุ่งยาก  

           .........

            .....

            ...